Birkaç gün evvel Orhan Miroğlu’nun yeni kitabı için biraraya geldiğimiz restoranda “yıldız yağmuru” gecesini seyretmek için balkona çıktım. Şehir ansızın kaybolmuştu. Beceriksiz bir sihirbaz, yanlışlıkla Boğaz’ı, serseri vapurları, yıldızları, evlerin cılız ışıklarını, zarif minareleri, çatılarda durup dünyayı seyre dalan martıları, havada döne döne dolaşan sarhoş sayıklamalarını, her şeyi ama her şeyi yok etmişti sanki. Eski zamanlardaki gibi düet yapan sis ve vapur düdükleri de işitilmiyordu. Bir çocukluk anısı kadar tanıdık olan manzarayı yumuşak bir yorgan gibi örten sislerin ortasında öylece kalınca muazzam bir yalnızlık hissiyle ürperdim.
Nefes aldıkça kızgın kedi sesi çıkaran ciğerlerime rağmen oturup bir sigara yaktım. Bilmiyorum, belki o masalsı atmosferin çekiciliğine kapıldığımdan hayalet gibi yüzler belirdi sis bulutunun içinde. Her manada çok yakınımda olduğu halde ulaşamadığım “yabancı” insan yüzleri. İyi tanıdığımı sandığım ama düşününce iç dünyalarına nüfuz edemediğim dostlar. Sessizliğin çıtırtısıyla yırtılıveren, dalgın, esrik, kederli bakışların kimselerin göremediği karanlık kuyunun dibine doğru usul usul damladığı bir an... Kesif bir korkuyla birleşerek muhayyileyi kışkırtan hayaller... Bir de kış ortasında balkondan aşağıya sarkan şımarık, kırmızı sardunyalar... Puslu bir resmin içinde durmuş “sırlarımızın” ne kadar kıymetli olduğunu düşünüyordum. Bizi biz yapan, karakterimizi oluşturan özellikler sevdiklerimize itiraf edemediklerimizde gizliydi ama nedense onları itinayla saklamaya çalışıyor ve bu yüzden çoğu kez birbirimizi fena halde hırpalıyorduk. Loş odalarda sakladığımız hakiki benliklerimizi en çıplak haliyle gösterdiğimiz vakit sevdiklerimizi kaybetmekten korkuyor, gösteremediğimizde de “samimiyetsizlikle” itham ediliyor, bazen gerçekten de öyle davranıyorduk.
Yazar nihayetinde okunmak ister!
Malum, yazı sanatı bu çelişkiden de epey beslenir. Yazıyla ilk tanıştığım günden beri özellikle sevdiğim ne kadar yazar varsa oyuncağını kurcalamak isteyen çocuk gibi açıp içlerinde ne olduğuna bakmak istedim. Neyse ki bu garip merakım büyüdükçe biraz azaldı ama hiç geçmedi. Onların anlam dünyalarına, zaaflarına, korkularına, sıradan alışkanlıklarına, herkesten gizledikleri gurur yaralarına eserleriyle ulaşmak bana yetmiyor. Sanki henüz el değmemiş odalarının gizli geçitleri var ve ben onları keşfedersem edebiyatın mucizevi sırrını da ansızın çözeceğim hissine kapılıyorum. Bu çocuksu his, benim gibi eserleriyle yaratıcıları ayıran o vahşi uçuruma lüzumundan fazla tanık olan birisi için biraz yadırganabilir tabii ama olsun, bu “saflığı” seviyorum.
Bugünlerde farklı coğrafyalarda, değişik kültürlerle beslenen bir yazarın ve Nobel ödüllü usta şairin günlüklerini aynı anda okuyorum. Zamansız bir atmosferde onları buluşturan en kuvvetli bağ, her ikisinin de defterlerini sonradan okunmak üzere düzenli olarak doldurma çabası. Bazı istisnalar dışında yazar denen “mahluk”, biriktirdiği acıları, pişmanlıkları, mutlulukları hatırlamak, dilin büyüsüyle hatırlanmak, iyileşmek, hayal haritasındaki sınırların ötesine geçmek, ölüme meydan okumak, harflerin ilmiyle hayatı anlamlandırmak, bazen geleceğini unutmak, geçmişi yeniden tasarlamak ve başka bir dolu sebep yüzünden günlük tutar. Sonradan defterlerimin “yakılmalarını istiyorum” diye vasiyet bırakanlar da dahil.
Yazının devamını okumak için tıklayın.
