I
O, sokağın ortasında çalıp söylediğinde,
Sokağın siyah kadınları
Şarkının bitmesini beklemez,
Coşku veren bir yerinde, bluesun,
Bu kör ve siyah Homeros’u
Kucaklayıp öperler, öperler,
Öperlerdi saçından, sakalından.
Lemon, gitarı bıçağın ucuyla
Çalardı çünkü
Yahut ağzıyla, kırık konyak şişesinin.
Ve çalarken şerha şerha
Yaralar açardı dinleyen yüreklerde.
Yara açmakla kalmaz,
Tatlı tatlı kanatırdı
Yıllar, yıllar önce
Kapanmış yaraları bile.
Hem acı, hem coşku verirdi aynı anda,
Ve bunu bazen öyle dokunaklı, öyle
Doldurarak yapardı ki, içinizi yakan şeylerle,
Kabınızdan taşacak gibi olur,
Kalkıp susturmak isterdiniz onu.
Yazının devamını okumak için tıklayın.
