ben genizden çığırdıkça onu,

yonttukça içimdeki taşı onunla,

saçıp savurdukça ruhumdaki renkleri,

benekleri - rüzgâra, toprağa ya da kâğıda,

gün be gün dikenlerim de dökülecek,

dikenlerim de, kabuklarım da...

ve yalınlaşacağım, umudum bu,

saydamlaşacağım,

yakınlaşacağım göğe

belki bir adam boyu,

belki bir karış, belki bir ok atımı...

yüreğimin gücü artık neye yeterse.

ama işte, kabukların altından

ne çıkacak, bilmiyoruz,

ne çıkacak, insan mı, cin mi,

kurt mu, böcek mi, küf mü, kepek mi,

bir avuç toz mu yoksa,

bir avuç toz mu, hepsi, hepsi?

devam et düşünmeye,

devam et arınmaya dökünmeye,

ne çıkacak, ne çıkacak, de?

bunu tekrarla kendine,

yer mi, gök mü,

balçık mı, bulut mu, ne?

bir türkü mü, rüzgâra fısıldanmış,

upuzun bir yol türküsü mü?

bir şiir mi yoksa,

adamın içini, dışını, geçmişini, geleceğini

tepeleme dolduran bir şiir mi,

bir şiir ki, caz olmaya hevesli?

bir sabah tulu rengi

bir gürültü, patırtıyla saçılıp

dağın öteki tarafından,

bütün ölüleri mezarından kaldıran

sıkı bir caz düeti belki,

İsrafil’le yapılmış?

bilmiyoruz ama, bilmiyoruz

ne çıkacak kabukların altından,

ne çıkacak, ne çıkacak, ne,

dökmeden bilmiyoruz,

dökmeden kabukları ve dikenleri,

kimse bilmiyor bunu, kimse!

yahut herkes biliyor belki,

herkes biliyor bilmesine,

ama kimse söylemiyor,

söylemek istemiyor bana,

bu, biraz şiir, biraz caz tadı veren

kabuklu, dikenli teranelerin hatırına.

Yazının devamını okumak için tıklayın.