Sevgili okurlarım, sizlerden çok sayıda mektup aldım. Hepiniz Genelkurmay Başkanı’nın Taraf’ı azarlamasına ne kadar kızdığınızı söylüyorsunuz. Sizi düzeltmek zorundayım. Paşa bize kızmadı. Sizlere kızdı. Bizim adımız Taraf. Biz yazarız. Bizi pek takacağını sanmıyorum. Ama bu yazdıklarımızı siz sokakta, işyerinde, okulda, uçakta konuşursanız işte o zaman kafasının tası atar. Olan budur. Şimdi bu haftanın sorularına geçelim. Soruyu alayım.

***

Soru: Sevgili Sivilay Abla, Ergenekon davası başladı diye sevinirken, sevincimiz kursağımızda kaldı. Dava başlayamadı, televizyonlarda davanın ayrıntıları yerine, içinde kâğıt havlu olmayan tek tuvalet konuşuldu. Tuvalet sorunu sadece içerinin sorunu değildi. Mahkeme dışında toplanan prostatlı protestocu amcalar sık sık araziye yayılmak zorunda kaldı. Bu olan biteni fırsat bilen yorumcular Yassıada Mahkemeleri’ne güzellemeler yaptılar. Pis pis sırıtarak ‘Darbe dönemlerinde bile daha iyi yargılama koşulları vardı’ diye dalga geçtiler. Neden böyle oldu. Bu bir komplo mudur? (Av. Mustafa Kılıç)

Cevap: Sevgili Mustafa, biz organizasyon özürlü bir milletiz. Olimpiyatları bize vermesinler diye ülkem adına kırk yasin okutan, verilmediğini duyunca da fakir fukaranın karnını doyuran biri olarak bunu söylüyorum. Tabii tüm bu genlerimizden kaynaklanan sorunlara rağmen bu kadar kötü olabileceğini tahmin etmiyordum. En azından bu organizasyonun sorumlusu olan İstanbul Cumhuriyet Başsavcısı’nın, pek çoğu ahbabı olduğunu sandığım tutuklular için daha çok tuvalet ve havlu sağlamasını beklerdim.

Senin de güzelce tarif ettiğin yüz ifadesiyle ‘Ahh! Nerede o askerî mahkemeler. Ne güzeldi Yassıada. Ne kocaman bir spor salonunda görülmüştü dava. Herkese yetecek kadar oturacak yer vardı. Tuvaletler de çok sayıdaydı’ ya da ‘Askerler bu işi öğrenmişti azizim. 12 Eylül Mahkemeleri çok tertipli düzenliydi’ diyen yorumculara diyeceğim şu:

Yassıada’da Adnan Menderes ya da 12 Eylül Askerî Mahkemesi’nde Erdal Eren’mi olmak isterdiniz yoksa Silivri’de Veli Küçük’mü?

Kararınızı vermeniz için size yardımcı olayım. Yassıada’da hâkim karşısına çıkarılan Başbakan’ın gömleğini sıyırsaydınız vücudunda otuzdan fazla sigara söndürüldüğünü görürdünüz. Şimdi gözaltına alınıp emniyete götürülenler savcının ve polislerin ne kadar kibar olduğundan bahsediyorlar. Yassıada’da dava görülürken İmralı’da çukurlar kazılmış, darağaçları çakılmıştı. Şimdi 2500 sayfalık bir iddianame var ve herkes okuyabiliyor. Herkesin de birden fazla avukatı var. Darbe mahkemelerinin hâkimi, savcısı en ceberrut rejimlerde görülemeyecek kadar adalet dağıtmaktan uzaktılar. Şimdi bilgisayar tarafından kurayla atanan bir hâkim davaya bakıyor ve herkesin şikâyetlerini dinleyip çözüm üretmeye çalışıyor.

Varsın insanlar salona sığmasın. Daha genişi yapılır. Tuvalet yoksa seyyar tuvalet getirilir. Plazma televizyonların kabloları bağlanır. Yollar asfaltlanır. Hepsi yapılır. Görmüyor musunuz yeni bir hayat başlıyor. Bunca yıldır darbelerle, siyasi cinayetlerle bize biçim vermeye çalışanlar ilk defa hesap verecekler. Heyecandan herkesin eli ayağı birbirine dolaştı. Aksaklıklar biraz da bu yüzden.

Soru: Sivilay Ablacığım, Tayyip Erdoğan attan düşünce sevinmiştik. Attan düşenin halinden yine attan düşen anlar diyorduk. Ama görünen o ki poposunun acısı çoktan geçmiş. Bizi acılarımızla baş başa bıraktı. Bu tarifsiz hayal kırıklığını nasıl giderebilirim? (Vedat Agun)

Cevap: Sevgili Vedat. Bir gün bir köyün kahvehanesinden içeri bir adam dalmış. “Heyyyyt! Var mı bana yan bakan uleyyyn!” diye bağırmış. Herkes buz kesmiş. Çaycı donmuş kalmış. Okey taşları kımıldamaz olmuş. Tam bu esnada oturanların arasından biri hiddetle kalkmış yerinden. Elini kolunu sallaya sallaya kabadayının üzerine yürümüş. Kabadayının önüne gelince kahvehane ahalisine dönmüş ve “Var mı abimle bana yan bakan uleynnn!” diye kükremiş. Peki, bunu gören ahali içinden ne demiştir: Tabii ki ‘Abin gitsin hele, seni tenhada yakaladığımızda görürsün’

Sahi genel seçimlere kaç yıl kaldı.