Bilgisayarının veya elinde kalem boş bir kâğıdın başına oturunca sessiz bir odada, bir de bir ‘drink’ alınca yanına, bir rahatlık geliyor herhalde üstüne.

En etkili kelimelerin dökülmesi için elinden, arkana yaslanıp bekliyorsun. Beklerken düşünüyorsun. Galiba ne oluyorsa o esnada oluyor. Ekran veya kâğıt küçülmeye başlıyor. Sen büyüyorsun. Birden ensenle boynundan yelelerin uzuyor, dişlerin sivrilip irileşiyor, ellerin sarı tüylü kaba patilere dönüşüyor. Aslan kesiliyorsun.

Kükremeye başlıyorsun.

Herhalde halüsinasyon gibi bir zihin bulanması bu.

Yoksa evvelce belki saatlerce sohbet ettiğin, belki oturup yemek yediğin, belki evinde veya kalabalıklar karşısında stüdyonda ağırladığın meslektaşına niye böyle yüklenesin? Kendisi ve eylemleri hakkındaki fikirlerini nezaketini yitirmeden söylemek dururken, ona niçin böylesine ucuz kelimeler kullanarak neredeyse küfredesin?

İnsan bu halüsinasyon ve hemen ardından gelen aslana dönüşüp kükreme anını anlıyor. Kendinde olmadan yazdığın yazıyı, gazetene veya dergine teslim ederken hâlâ kendine gelmemiş olmanı da anlıyor.

Ama ertesi gün, yazdıklarını okurken nasıl utanmadığını anlayamıyor.

Yakının olmasa da en azından birkaç kez yakın temasta bulunduğun, yaşadığınız dar alanda mutlak surette tekrar karşılaşacağını ve kaçınılmaz olarak yüz yüze bakacağını bildiğin birine, böylesine fütursuzca saldırdığın için kendinden rahatsız olup olmadığını merak ediyor.

Yazdıklarını basılmış kâğıt üstünde gördüğünde de yelelerinin kabardığına, irileşip keskinleşmiş dişlerini göstererek kükremeyi sürdürdüğüne inanmak istemiyor insan gerçekten.

Onunla karşılaşma ihtimalin herhalde aklından geçiyor.

Yüz yüze gelirsen ne yapmayı düşünüyorsun? Hiçbir şey olmamış gibi davranmayı mı? Yazında geçirdiğin ucuz hitap kelimesiyle değil de, daha önce yaptığın gibi ‘bilmem kim hanım,’ ‘bilmem kim bey’ diyerek selâmlaşmayı mı? Yoksa zaten hiç tanışmıyormuşsunuz gibi arkanı dönüp gitmeyi mi? Donuk ve mesafeli bir tebessümle, bu ‘gereksiz’ karşılaşmayı geçiştirmeyi mi?

Sonrasıyla ilgili bir öngörün olmalı. Eğer yoksa bu senin pek akıllı olmadığını gösterir.

Ama öngörülerde bulunarak küfretmeye devam etmen de, senin karakterinde birtakım bozukluklar olduğuna işarettir.

Biri sana köşe yazarı olmanın ilk gereğinin babanı bile tanımaman olduğunu filan mı söyledi?

Böyle bir gelenek yok halbuki…

Bak gazetelere, az da olsa var örnekleri.

Bir şey yakaladığını herkese ispatlayacaksın, lafı gediğine koyacaksın, kendini okutacaksın, herkeslere adından bahsettireceksin diye düştüğün şu hale bak…

Yazarken kullandığın ifadeleri, o an yanında olsa o kişi, yüzüne karşı söyleyebilir miydin? İsminin yanına ‘hanım’ veya ‘bey’ yerine kullandığın ifadeyi koyup yüksek sesle yüzüne tekrarlayabilir miydin?

Hayır, buna cesaret edemezdin. Kimse de edemez zaten.

O zaman niye yüzüne söyleyemeyeceğin şeyi yazıyorsun?

Bunun birinin arkasından konuşmaktan bir farkı yok.

Dedikoducusundur da sen muhtemelen.

Aslında ‘kumaş’ın hakkında bir fikir vermen açısından iyi bir şey bu yaptığın.

Ama durduk yerde düşman edinmen iyi bir şey değil.

Seni dost bileni ve senin dost bildiğini, kendi ellerinle düşmana çevirmek ise gerçekten düpedüz aptallık. Birini kendine karşı kendi ellerine bilemek… Bir daha düşün bunu istersen.

Köşe yazarı… Kantarın topunu kaçırıyorsun. Yazılarında anlatmaya çalıştıklarınla değil ama çirkin üslubunu her geçen gün biraz daha çirkinleştirerek yapıyorsun bunu. Hatta eşeğin poposuna su kaçırıyorsun.

Dikkat et ama.

Torpil yapmayacak hayat, kanunlarını sana da işletecek.

Top bir gün ayağına düşecek.

Gün gelecek su geri tepecek.