Kuyruğun ne kadar güzel!

Upuzun.

Envai çeşit renkte iç içe geçmiş puantiyeleriyle pek göz alıcı.

Baş döndürücü hatta.

Büyüleyici.

Enfes.

Olağanüstü.

Ama güzellikler de bıkkınlık yaratabiliyor işte.

Bir süre sonra insan bakmaktan yoruluyor.

Sıkılıyor.

Bunalıyor.

Başını çeviriyor.

Ne var ki bu her zaman işe yaramayabiliyor.

Gözlerini kurtarabiliyor böyle zamanlarda ama kulaklarını maalesef...

Çünkü sen bir tavus kuşusun!

Ve her defasında ‘sesli’ bir gösteriye soyunuyorsun.

Biriktirdiğin ne varsa kuyruğunda, yerli yersiz açıp gösteriyorsun.

Eminsin çünkü beğenileceğinden.

‘Ben göstermek istiyorum ama onlar bakmak istiyorlar mı acaba’ demiyorsun hiç.

Göstermen yetmiyor, bir de tiz sesinle renklerin isimlerini söylüyorsun.

Yazının devamını okumak için tıklayın.