12 Eylül döneminde bir işkence merkezine dönüşen Diyarbakır Cezaevi’nin okul yapılması planına mağdurlar ve yakınları karşı çıkıyor. İNGİLİZCE KONUŞMAK İÇİN KURSA GİTMEK ŞART DEĞİL. NASIL MI? TIKLAYIN!

Hükümet, Kürt açılımıyla ilgili hazırlıkları sürdürürken, bir yandan da geçmişin acı olaylarının bıraktığı izleri silmeye çalışıyor. Bu kapsamda 1980 askerî darbesinin ardından adı hep kötü muamele ve işkenceyle anılan Diyarbakır Cezaevi’nin şehir dışına taşınması planlanıyor. Yerine ise anaokulu, ilköğretim okulu, lise ve spor tesislerinin yer aldığı bir eğitim kampusunun yapılması hedefleniyor.

1980-1984 yılları arasında Diyarbakır Cezaevi’nde kalanlar ve burada hayatını kaybedenlerin yakınları, Hükümet’in bu fikrine soğuk bakıyor.

Babası Beddi Tan’ı Diyarbakır Cezaevi’nde gördüğü işkence sonucu kaybeden araştırmacı-yazar Altan Tan, insanlık tarihinin en vahşi ve en insafsız hareketlerinin bu cezaevinde yaşandığını söyledi.

Tan şöyle devam etti: “Bu cezaevi hakkında ne kadar konuşsak azdır. Hakkında şarkılar, ağıtlar, hoyratlar ve romanlar yazıldı... O dönem insanlık tarihin yüzkarası safhalarından bir safhadır. İnsan olan herkesin iki isteği var. Burası ya bir müze olacak ya da yıkılacak. 12 Eylül’den bugüne kadar ister dağda hayatını kaybeden asker kardeşlerimiz, ister PKK’lıler, ister cezaevinde işkenceye maruz kalıp ölenler olsun bütün mağdur ve masumların anısına bir anıt dikilmelidir.”

Bir bakanın gelip bunu Diyabakır’da ifade etmesini bir bilinç eksikliği olarak değerlendiren Tan, “Babamın öldürüldüğü bir mekanda benim oğlum nasıl ders görecek? Bu insanların bilinçlerini silme hareketidir.

Haberin devamını okumak için tıklayın.