MURAT SOFUOĞLU * / Şu kesin ki Türkiye özellikle Ergenekon operasyonları ile tüm kurum ve kuruluşları ile “Kemalist” olmaktan çıkıyor İNGİLİZCE KONUŞMAK İÇİN KURSA GİTMEK ŞART DEĞİL. NASIL MI? TIKLAYIN!

Türkiye’deki değişim/ dönüşüm son zamanlarda herkesin dikkat ve rikkatine mazhar oluyor.

Kemalistlerden başlamak gerekirse -ve bugünlerde artık Ergenekon diye anılan kesim açısından- Türkiye AKP yönetimi altında bir tür padişahlıksaltanat düzenine doğru ilerlerken BDP’den PKK’ya ulaşan Kürt siyasi hareketi tarafında ise AKP iktidarı Kürtler için yeni bir asimilasyonu devreye sokmuş bir yönetim modeli olarak algılanmaktadır.

AKP iktidarını mümkün oldukça sessizlikle takip ettiğini gözlemlediğimiz Türkiye’deki İslamcılık açısından da durum kafa karıştırıcı. Sonuç olarak İran’a karşı olduğu izlenimi veren bir füze kalkanı projesine ev sahipliği yapmayı Türkiye kabullense de İsrail Cumhurbaşkanı’nın Davos’ta fırçalamaya muktedir de bir başbakanı var. Üstelik aynı iktidar askeri vesayetle de görülmemiş bir mücadele içinde.

Sosyalistler ve liberaller açısından ise AKP nereden bakılsa ehven-i şer. Zaman zaman çatışsalar da ne de olsa AKP reformist bir parti, mevcut durumda alternatifi yok ve ülkenin demokratikleşmesi bakımından bir tür zorunlu müttefik.

Dış dünya açısından bakıldığında ise Türkiye, hem ekonomik hem politik modeli bakımından Arap Baharı rüzgârlarının hızlı bir şekilde estiği Ortadoğu’daki din kardeşlerine demokrasisi ve sekülarizmi ile ağabeylik yapabilecek bir ülke.

Bu haliyle AKP/AK Parti nereden bakılsa Türkiye’nin iç kamuoyu ve dış kamuoyu bakımından da Fethullah Hoca’nın geliştirdiği Nurcu hareket dışında bir rakibe sahip değil ve “cemaat”le de şu ana kadar en azından dışarıdan görüldüğü kadarıyla bir uzlaşma halinde işler götürülebildi.

Peki AKP’nin “cemaat” ile işbirliği halinde yürüttüğü Türkiye’nin değişim ve dönüşüm projesi nasıl bir karaktere sahip? Türkiye “ne”den neye dönüşmüş oldu? Şu kesin ki Türkiye Ergenekon operasyonlarının da tüm açıklığı ile gösterdiği gibi tüm kurum ve kuruluşları ile “Kemalist” olmaktan çıkıyor. Burada sorulacak soru ülkenin “neo- Kemalizm”e mi yoksa post-Kemalist bir evreye mi yöneldiğidir.

Durumu anlamak için belki ufak bir tarih yolculuğuna çıkmak ve Osmanlı’nın çöküş sürecinde ve Türkiye’nin kuruluşunda yaşanan iktidar mücadelelerine geri dönmek gerekiyor.

XIX. yüzyıl sonlarında kurulan İttihat ve Terakki Cemiyeti (İTC) Jön- Türkler’in siyasi kanadı olarak kurulan ve fikirlerini belli bir çerçevede iktidara taşıyan bir yapılanma olarak Osmanlı İmparatorluğu coğrafyasında kendini gösterdi. II. Abdülhamit’in otokratik yönetimine karşı çıkan İTC radikal bir modernleşme taraftarıydı ve Abdülhamit’in reformlarını çok yavaş ve yetersiz buluyorlardı. Hal böyle olunca II. Abdülhamit idaresi ile Jön- Türk hareketi ve İTC arasında çatışma kaçınılmaz oldu. Bu süreçte Elmalılı Hamdi (Yazır), Said Nursi, Esat Erbilli gibi dini meşayihin kimi önde gelenlerinin 1908’de II. Meşrutiyet’in ilanı noktasında Jön-Türklerle birlikte hareket ettiklerini biliyoruz.

İktidara geldikten sonra Jön- Türkler’in özellikle Ahmet Rıza kanadı, Osmanlı coğrafyasında ilk kitle hareketi olma özelliğine sahip İTC üzerinden etkili oldukları ordunun belirleyici rolünü de kullanarak siyasi sistemi kontrolü altına almıştı.

Haberin devamını okumak için tıklayın.