Anatole France’a “Üstâd, bu kadar bilgiyi nereden edindiniz?” diye sormuşlar. O da “Çok basit, ilkokul kitaplarından. Onlarda her şey yazıyor” cevabını vermiş. Lise yıllarımda bir akşam vakti televizyonda bir çocuk programında eğitici mahiyette kısa bir animasyona gözüm takıldı. Şimdi adını hatırlamadığım iki tane sebze (varsayalım kabakla domates), kendi aralarında kararlaşıp, hiç gülmeyen ve neredeyse sürekli ağlayan soğanı bir kez olsun güldürmek için plan yapıyorlar. Planlarını uygulamaya başlıyorlar ama para etmiyor. Soğan, arkadaşlarının kendisini güldürmek için söyledikleri, yaptıkları her şeyde ağlamak için bir gerekçe üretiyor ve ağlamaya devam ediyor. Sanki gülmeyi de istemiyor.

Tam o anda ben de kabakla domatese “Ne diye uğraşıyorsunuz? Bırakın ne hali varsa görsün. İyilik de yaramıyor” diyecek oluyorum ama derhal farkediyorum ki animasyonun yayınlanma sebebi yarım bırakılmış bir girişim olamaz.

Haberin devamını okumak için tıklayın.