Bugünün en büyük korkusu çaldı belki de kapıyı.

Acının anlatımından duyulan endişenin artık gözlerde de okunabilirliği.

Bazı kavramlarla, yapay malzemelerle örtülmüş ele alınan konuların içinde hiçbir şey olmaması.

Yalanların son aralığı ve çatlak duvarlar.

Doğarken yaşanan esnekliğe geri dönüşün sinyalleri.

Zaman, bilindiği gibi yaşanmamışlıklarla, çaresizliklerle ya da pişmanlıklarla hiç ilgili değildir.

Neyin eksik, neyin fazla olduğunu da bilmez.

Hele, yıkılan binaların, sokaklarda dolaşan insanların hikâyelerinden tamamen uzaktır.

Akar gider gün boyu.

Zaman sadece sayıklar uykusunda...

Belli etmez.

“Bir insanın kendisi doğru ise,” der Konfüçyüs, “emir vermesine lüzum yoktur, her iş kendiliğinden yürür.

Eğer kendisi doğru değilse, isterse emir versin, kimse dinlemez onu.”

Ve sorar:

“Kim kapıdan geçmeden dışarı çıkabilir? O halde insanlar neden bu yoldan gitmiyorlar?”

Hemen geçmişin tozlu raflarında bizi çok ilgilendiren bir sinemanın fotoğrafına baktığımızda ne görüyoruz?

Afişte bir Stanley Baker, bir Hardy Krüger filmi mi?

Evet, onlar kim? dediğinizde bozulmuyor anılar.

Yazının devamını okumak için tıklayın.