Benden zarar gelmez
Kovanındaki arıya
Yuvasındaki kuşa;
Ben kendi halimde yaşarım
Şapkamın altında.
Sebepsiz gülüşüm caddelerde
Memnuniyetimden;
Ve bu çılgınlık delicesine
İçimden geliyor.
Dilsiz değilim susamam
Öyle ölüler gibi
Bu güzel dünya ortasında.
***
Rüştü Onur öldüğünde yirmi iki yaşındaydı.
Beşiktaş’ta Şair Leyla Sokağı’nda son nefesini vermişti ve Ortaköy mezarlığında nişanlısının yanına gömülmüştü.
Behçet Necatigil şöyle yazmıştı “Memnuniyet” şairi için:
Bir şair yaşamıştı Zonguldak’ta
Adı Rüştü Onur’du.
Bilseydi hatırlanacağını
Ölümünden sonra,
Memnun olurdu.
***
Nurullah Ataç da ölümünden iki ay sonra genç şairden şöyle söz eder:
“Yaşadığı günlerde sözü edilseydi, bir yazıda, mesela benim yazımda, sevgi gösteren birkaç satır arasında adı geçseydi, kimbilir ne kadar daha memnun olurdu.
Yazının devamını okumak için tıklayın.
