Geçen haftaki yazımda “şiddet meselesi”ni bazı boyutlarıyla tartışmaya çalışmıştım. Asıl derdim, “şiddet karşıtlığı” konusunda önemli bulduğum belli noktalara dikkat çekmekti. Fikir ve siyaset hayatımızda ciddi sorun oluşturduğuna inandığım bu noktaları da, soyut bir şekilde değil, Kürt sorunuyla bağlantılı olarak irdelemeyi denedim. Dolayısıyla genel bir şiddet analizi yapmak gibi bir niyetim yoktu. Esasen hem şiddet kavramının kendisi, hem şiddet karşıtlığının ölçütleri ve sınırları ve bunlara benzer daha pek çok husus, sosyal bilimlerin en tartışmalı mevzuları arasında yer alırlar. Bütün bunları bir gazete köşesinde ele almaya girişmenin saçma olacağını biliyorum. Dahası, tartışmayı buralara yoğunlaştırmanın, asıl meseleleri tartışmayı engelleyeceğine da inanıyorum.

Ne var ki, Roni Margulies, bu yazım vesilesiyle, tartışmaya tam da bu kapıdan girdi ve bence oradan da çıkamadı (Taraf, 10.9.2011). Roni kusura bakmasın, ama o kapıya yönelmeyi hiç verimli bulmuyorum.

Bunun yerine, Kürt sorununu gözden kaçırmadan, tartışmayı şiddet – siyaset ilişkisi ekseninde derinleştirmek, bana çok daha anlamlı geliyor. Mesela Ali Bayramoğlu’nun, tam da bunu yaptığını söylemeliyim (Yeni Şafak, 8.9.2011). Bu ifademin, yazıma ilişkin mültefit sözlerinden dolayı Bayramoğlu’na bir teşekkür olarak anlaşılmasının benim açımdan bir sakıncası olmadığını da belirteyim!

Geçen haftadan devam edeyim! Şiddet karşıtlığının pek çok türü var. Bir tutum olarak şiddet karşıtlığını açıklamaya yönelik felsefi ve siyasal argümanlar ile epistemolojik kaynaklar da çok çeşitlidir. Bunlara girmeden, şiddet karşıtlığının benim için ne anlama geldiğini şöyle ifade edebilirim: Toplumsal sorunların çözümünde şiddetin bir yönetim tekniği ve bir siyasal mücadele yöntemi olarak kullanılmasını reddeden ilkesel tutum!

Bu tutumun bileşenlerini ve/veya sonuçlarını kabaca şöyle sıralayabilirim:

1) Şiddetin devlet tarafından toplumsal yaşamın düzenlenmesinin tekniği ve toplumsal sorunların çözümünün aracı olarak kullanılmasına karşı çıkmak!

2) Değişik toplumsal grupların hak ve eşitlik taleplerinde şiddeti bir siyasal mücadele yöntemi olarak kullanmalarına karşı çıkmak!

Bu bakımdan şiddet karşıtlığı, toplumsal sorunların barışçıl siyasal usuller içinde ve demokratik düzlemde çözülmesini savunmakla aynı anlama geldiği açıktır.

Yazının devamını okumak için tıklayın.