Bu hafta sonu Kuzey Kıbrıs’taydım. Hep duyarım, Lefkoşa’da bir Işık Kitabevi vardır. Kıbrıs’taki demokrat-sol duraklardan biridir. Onların düzenlediği kitap fuarında konuşmak üzere davet edilmiştim.

Yeşilköy’den “dış hatlar” tarafından, pasaport kontrolünden geçerek yola çıktıktan sonra geldiğim yerde gene Türkçe konuşuluyor olması, gene Türkçe yazılar olması bana şaşırtıcı ve ilginç geldi. İlk kez geliyorum buraya, onun için taze bir yaşantı. Sözgelişi Azerbaycan’a gitmek gibi değil. Orada, başka bir yere gelmiş olma duygusu gayet kuvvetlidir. Oysa burada, Türkiye’de bir alanda uçaktan inmiş olmak duygusu ağır basıyor. Girişteki pasaport kontrolü de olmasa, iyice öyle bir havaya girebilir insan. Hem zaten pasaportsuz gelmek de mümkün, yalnızca kimlikle.

Girne’de kaldım. Ama Lefkoşa’ya ve Magosa’ya da gittim. Bütün yolculuk topu topu iki gün sürünce her şey çok sıkışık oldu. Yollarda epey zaman geçti. Ama iyi oldu. Tabii, Akdeniz’de bir ada olarak, Kıbrıs’ın doğal güzelliği fazla. Denizi de var, dağları da. Bizim gibi Akdenizliler için çok da tanıdık görüntüler. Bunların yanısıra tarihten kalmış yapılar da hem güzel, hem çok ilginç. Ama tabii yakın zamanda yaptıklarımız burada yaptıklarımızdan hiç farklı değil, bir felâket.

Eski Lefkoşa kale içindeymiş, bunun büyük kısmı da şimdi kenti ayıran çizginin bizim tarafında kalmış.

Yazının devamını okumak için tıklayın.