Eski Türkçenin bir aşamasında kelime sonundaki /r/, belli şartlarda /z/ sesine dönüşmüş. Görmek fiilinin isim hali bu yüzden *gör değil göz. Kuduran kimse aynı nedenle kuduz, semiren de semiz. Bugün ölmüş olan yaldramak fiilinden iki heceli yaldız ama üç heceli yıldırım türemiş. Sarı rengin Eski Türkçede asıl adı saz, sarığ da bunun türevi, ilki bugün sadece saz benizli deyiminde yaşıyor. Esasen “eklem” anlamına gelen diz sözcüğüne küçültme eki getirince sonuç *dizek değil dirsek oluyor.

Geniş zaman ekinin neden olumluda –r, olumsuzda –mez/–maz olduğunu da Marcel Erdal şık bir şekilde açıklıyor A Grammar of Old Turkic’te.

Yazının devamını okumak için tıklayın.