Tut ki soykırım filan olmadı, hayal kuruyorlar, “dedem öldü nenem cariye oldu biz dünyada serseri olduk” diye doksan senedir boşuna dövünüyorlar. İnsan olan bundan üzülmez mi? “Gel birader, var mı senin için yapabileceğim bir şey, anlat açılırsın, çay ısmarlıyayım,” demez mi? Psikoloğuyla, romancısıyla, tarihçisiyle seferber olmaz mı, nasıl bu adamlar böyle acayip bir travmaya tutulmuşlar diye?
Tut ki yüzbinler katledilmedi, yüz tane gariban köylü öldürüldü, onun da suçlusu zaten Çemişgezek kaymakamıydı. İnsanlıktan asgari nasibini almış biri gene üzülmez mi? Zulme lanet etmez mi? Faraza konunun abartıldığını düşünse bile, haksızlığa uğrayan tarafın sırtını pışpışlayıp “birader hakikaten üzüldüm, yanlış yapmış bizimkiler, ayıp olmuş, affet” demez mi?
Benim tanıdığım Anadolu insanı der.
Yazının devamını okumak için tıklayın.
