Bugünkü Türkçede açık heceli olan iki tane basit fiil kökü var:
yemek, demek. Ne idüğü belirsiz
komak fiilini de eklesek, hadi bilemedin üç.
Bin küsur yıl önceki Ortaasya Türkçesinde bunların sayısı daha fazlaymış.
Ömek = düşünmek.
Öğüt oradan geliyor; “kendi” anlamına gelen
öz de belki öyle.
Samak da düşünmek, ama bu sefer İngilizce to consider dedikleri, bir şeyi bir şeymiş gibi düşünmek.
Saymak ve
sanmak bunun türevleri.
Tomak = doldurmak veya katılaştırmak;
dolmak, doymak, belki
donmak, bir de
tok oradan.
Sımak = kırmak veya kesmek. Sırp
sındığı (=Sırpların kırıldığı yer), bir de makas anlamına gelen
sındı gibi birkaç marjinal kelimede izi kalmış.
Sığ da galiba bu fiilin türevi.
Yumak = bir şeyi yıkamak.
Yunmak (=kendini yıkamak) şeklinde yaşamaya devam ediyor.
Kamak = yığmak.
Yazının devamını okumak için tıklayın.
