Türkiye KCK’yı (Koma Civakên Kurdistan- Kürdistan Topluluk Birliği) anlamaya çalışıyor. 2005 yılında kurulan KCK’nın ne olduğuyla ilgili şu âna kadar duyduğum en ikna edici açıklama Kürt siyasetini, PKK’yı, Öcalan’ı çok iyi tanıyan ve bu davayı da çok yakından izleyen bir isimden geldi.

“KCK, Öcalan’ın bulduğu bir istihdam yöntemiydi” dedi ismini vermek istemeyen bu isim.

PKK büyük bir örgüt. Türkiye’de en çok unutulan şey bu örgütün dağda binlerce militanı varsa bir o kadarının da hapislerde olduğu. Bu insanlar on yıldan az olmayan cezalara çarptırılıyor ve günleri gelince de dışarı çıkıyorlar.

Peki, bundan sonra ne yapıyorlar?

1980 ve 1990’larda tutuklanan PKK’lıların cezaları 2000’lerle birlikte dolmaya başlıyor. Sayıları on bine yaklaşan bir insan kitlesinden bahsediyoruz. Bu insanlar yıllarca bu örgüt için mücadele vermişler, hapisten çıktıktan sonra tekrar dağa çıkmaları mümkün değil. Bir kenara atılmaları, sınırlı olanakları olan BDP’li belediyelerde istihdam edilmeleri de mümkün değil... Bulunacak işler de pek çoğu eğitimli olan, üniversiteleri bırakıp dağa çıkmış insanları rencide edebilir. Onlara örgüt içinde duracakları bir yer bulmak gerek. Duracakları bu yer de onların itibarları nispetinde bir yer olmalı. İşte KCK, o yer.

KCK, hapisten çıkan PKK’lıların siyaset yapmaları, örgüt içinde kalmaları, kendilerini kenara atılmış, unutulmuş hissetmemeleri için bizzat Öcalan tarafından bulunmuş bir siyasi istihdam formülü.

Bu aynı zamanda cezasını çeken örgüt üyelerinin sivil hayata ve siyasete katılmaları anlamında bir sivilleşme tabii ki.

Ve bu dava da bu yüzden sivilleşmeye, normalleşmeye vurulmuş bir darbe.

Bunun en iyi örneği KCK davasının bir numaralı sanığı olan Sabri Ok.

Hakkında bugüne kadar Ergenekon’un PKK içindeki uzantısından, örgütün gerçek liderine kadar her şey söylendi.

Yazının devamını okumak için tıklayın.