Dünya Kupası’nda kimi tutacağıma sonunda karar verdim. Hafiften bir eksen kayması yaşayarak aldım bu kararı.

Eksenimi, çevre eyleminde bile “Tam bağımsız Türkiye” sloganları  atmış, bir tavuğun bacağı kırılsa Amerikan emperyalizmine yormuşların, Türkiye ilk kez ABD’ye rağmen bir kararda hayır oyu verdiğinde “Ama biz bu kadar tam bağımsız bir Türkiye dememiştik”e doğru savrulmalarına tepki olarak şaşırmış olabilirim.

Güney Afrika’da gönül vereceğim renklerimi bulmam da herhalde İsrail-Türkiye savaş durumuna gelmişken “iç düşmanlar” üzerinden Mütareke Basını pozisyonu alanlar karşısında son günlerde kendimi Ankara’da çıkan bir Hâkimiyeti Milliye gazetesi çalışanı olarak hissetmeye başlamamın, “Erdoğan kimin eksenine giriyor” diye manşet atan Birgün gazetesinin, “Eyvah AKP Batı’dan Türkiye’yi koparıyor” diye ortalığı birbirine katan ulusalcıların, tabii ki Onur Öymen’in, Ortadoğu ve Balkanlar’ın en mert üçüncü dünyacılarının İsrail mevzuunda bir anda üçüncü yolculuğa geçiş yapmasının falan da katkısı olmuştur.

Eksen kayması  yaşıyorum demiştim ya. Şer eksenine (Axis of Evil) doğru bir kayma bu.

Evet, dış politika sayfalarını okuyanlar anladı: Kuzey Kore’liyim bu kupada.

Bizim takım ilk maçına 15 haziranda Johannesburg’un Eliis Park’a çıkıyor. Rakip Brezilya.

Çok mesele değil. 44 yıl önce Britanya’da yapılan Dünya Kupası’nda Middlesbrough’un Ayresome Park’a bu zor şartlar altında çıkmıştı Kırmızı Moskitolar. Rakip de İtalya’ydı.

O gün yaşı yetse Rıdvan Dilmen bile İtalya’nın sahadan 1-0 yenik ayrılacağını tahmin edemez, büyük para kaybederdi. Çeyrek finale çıkan ilk Asya takımı olan takımım Kuzey Kore, dünyanın en iyi takımlarından Portekiz’e ilk 25 dakikada üç gol attı. Ajanslar bile geçen gol haberlere inanmıyordu artık. (O dakikadan sonra Batılı güçler tarafından sahneye çıkartılanEusébio’nun dört golüyle Portekiz’in maçı 5-3 kazanmasının ne önemi var ki.)

44 yıl önceki dünyada şer ekseni falan da yoktu. O kupada Kuzey Kore futbol takımına ev sahipliği yapan küçük Middlesbrough şehri tam kadro renktaşlarının arkasındaydı. O yıl takımları küme düşen Middlesbroughlular, dünyadan küme düşürülmüş bu sevimli adamları bağrına basmış, NATO toprakları içinde kalan şehrin her yerine Kuzey Kore bayrakları asılmış, müttefikler İtalya ve Portekiz karşısında oynadığı maçlarda Kuzey Kore en azından yeşil sahalarda izole edilmemişti.

Yazının devamını okumak için tıklayın.