Hadi yıl boyu biriktirdiğin paranı bile isteye buzdolabı magnetlerine basmak için banka hesap cüzdanlarını, tapularını, olayın ciddiyeti nedeniyle kafanı ileri uzatıp sırıtmaman icap eden 5x5 biometrik fotoğrafını alıp konsolosluk önlerinde bekleşmeyi içine sindirdin.

Herhalde aşılarını olmadığın için oksijeni yurtdışından ithal konsolosluk binasına sokulmamayı da hazmettin diyelim. Soğukta bir taşın üstüne gazete serip oturarak gardiyanın anonsunu beklemenin ümidine de kapıldın bir kere.

Hadi ânında koğuş atmosferi yaratan, çaycı, fotokopici, ayaküstü dövizci ağına düşmekten de etraftakilerin makasıyla, yapıştırıcısıyla kurtuldun. Ama bir saat gelecek, mutlaka içeri girecek, özellikle de kolonyal vali psikolojisindeki Türk vize görevlilerinin “büyük Türklük utançlarından” kurtulma histeri nöbetlerine yakalanacaksın. Bu ülkenin beyaz yakalı bir nesli aşağı yukarı böyle şeyler yaşanan Avrupalı ülkelerin vize kuyruklarında ulusalcı olup teselliyi Yılmaz Özdil’de buldu.

Galiba bir nesil de ABD konsolosluklarının vize gişelerinde Fethullahçı olacak.

Anlatayım. Olay geçen hafta İstinye’deki ABD İstanbul Başkonsolosluğu’nda geçiyor.

Tabii bir Taraf yazarının ABD konsolosluğunda “Altın Yol’dan geçirilip halvete alındığını zannedenlerin, İstinye Vize Kıraathanesi’nde Amerikan ajanı olmayan sıradan vatandaşlarla geçirdiğim dakikalarla ilgilenmesini beklemiyorum.

Hiç ABD’ye gitmedim. Küçük burjuva tarafım ağır bastı. Bir Amerikan vizem olsun, arada toplantılara, gezilere çağrılıyorum, bulunsun istedim. Belki yılbaşına doğru kısa bir tatil, belki gitmeyi planladığım bir yakınımın mezuniyet töreni. Haydi, itiraf edeyim, arada Türkiye’de gitmeyenin kalmadığı Türkçe Olimpiyatları’na falan da çağrılıyorum. (Mutlu Tönbekici’nin gittiği Uganda’yı tercih ederdim tabii.)

Birkaç saatlik bir bekleyişten sonra nihayet cam ekranın arkasında mikrofon aracılığıyla konuşulan Amerikalı WASP vize görevlisinin huzuruna çıktım. İlk sorular rutindi. “Ne iş yapıyorsunuz”, “Niye ABD’ye gidiyorsunuz.” Turistik ziyaret. Yılbaşına doğru kısa dört günlük bir tatil ve yukarıdaki şeyleri sıraladım. Amerikalı memur tatmin olmuyordu. “Peki, niye gidiyorsunuz, neyi görmeye gidiyorsunuz” diye ikinci bir soru geldi. Kibarca bir tekrarda araya girdi ama bu kez Demokratik Almanya’ya vize veren bir Stasi memuru kibarlığında “Niye New York’a gidiyorsunuz, neyi görmeye, Empire State’i mi mesela göreceksin” diye bir soru daha geldi.

Yazının devamını okumak için tıklayın.